วิวัฒนาการของเคสคอมพิวเตอร์

จากกล่องเหล็กสู่เคสเกมมิ่งสุดล้ำ

ถ้าคุณคิดว่าเคสคอมเป็นแค่กล่องใส่ฮาร์ดแวร์ ลองมองอีกมุม: เคสคือ “พื้นที่แสดงตัวตน” และ “กระดานรองรับเทคโนโลยี” ที่เปลี่ยนไปตามยุคสมัย ตั้งแต่คอมพิวเตอร์ที่ใหญ่จนต้องใช้ห้องทั้งห้อง ไปจนถึงเคสที่วางโชว์บนโต๊ะแบบเต็มตัว

ยุคก่อนเคส: เครื่องคอมคือโครงสร้างโลหะทั้งเครื่อง

ในช่วงปี 1940s – 1950s คอมพิวเตอร์อย่าง ENIAC และ UNIVAC ถูกสร้างขึ้นโดยทีมวิศวกรในมหาวิทยาลัยเพนซิลเวเนียและบริษัท Remington Rand มีขนาดเท่าห้องหนึ่งห้อง เคสนั้นคือโครงเหล็กครอบวงจรไฟและหลอดสุญญากาศ จุดประสงค์มีเพียงหนึ่งคือป้องกันและระบายความร้อน ไม่มีเรื่องดีไซน์ ไม่มีเรื่องความสวย

• John Presper Eckert และ John Mauchly คือสองวิศวกรผู้ออกแบบ ENIAC ซึ่งถือเป็น “ต้นแบบของเคสคอมพิวเตอร์เชิงวิศวกรรม” เพราะพวกเขาเป็นคนแรก ๆ ที่ใช้โครงเหล็กและตู้ไฟในการจัดเก็บวงจรอย่างเป็นระบบ

• จุดประสงค์หลักยังไม่ใช่การออกแบบเคสแต่เป็น การจัดการอุณหภูมิและการเข้าถึงวงจร

ยุคไมโครคอมพิวเตอร์: กล่องเบจมาตรฐาน

พอเข้าสู่ช่วง 1970s–1980s ไมโครโปรเซสเซอร์ทำให้คอมพิวเตอร์เล็กลงและตั้งบนโต๊ะได้ รุ่นอย่าง IBM 5150, Apple II และ Commodore PET คือจุดเริ่มต้นของ เคสคอม แบบที่เรารู้จัก เคสในยุคนั้นเป็นกล่องโลหะหุ้มพลาสติกสีเบจ มีสองแบบหลักคือ ตั้งนอน (Desktop) และตั้งสูง (Tower) มาตรฐานอย่าง AT และต่อมา ATX ก็เริ่มใช้งาน

ในปี 1981 IBM PC Model 5150 เปิดตัว ถือเป็นคอมพิวเตอร์ที่นิยาม “เคสคอมพิวเตอร์” แบบที่เราเข้าใจกันในปัจจุบัน
วิศวกรหลักคือ Don Estridge หัวหน้าทีมพัฒนา IBM PC ที่ออกแบบตัวเครื่องให้ประกอบง่าย มีโครงเหล็กภายใน และมีฝาครอบด้านบน นี่คือครั้งแรกที่เคสถูกออกแบบให้ แยกออกจากจอและคีย์บอร์ดให้เกิดแนวคิดว่า ตัวเครื่องหนึ่งกล่อง =  เคสคอมพิวเตอร์ โครงสร้างนี้เองที่ต่อมาเป็นแม่แบบให้กับผู้ผลิตรายอื่น (เช่น Compaq, Dell, HP) และกลายเป็นต้นแบบของมาตรฐาน AT และ ATX

ยุค IBM PC (1981): จุดเริ่มต้นของเคสคอมพิวเตอร์เชิงพาณิชย์